Blog

Overspannen

Nu is 22 mei 2017

Wat een heerlijke week heb ik achter de rug. Ben mee geweest met mijn kind. Op werkweek. Met 8 andere volwassenen hebben we 42 brugklassers een heel fijn schoolkamp kunnen bezorgen. Ben zo blij daarom! En was moe natuurlijk. Bekaf.

Maar niet zo uitgeput als in 2011. Toen ging ik op schoolkamp met 200 eerstejaars pedagogiek studenten. Ik was slc-er van een groep. Daarnaast was ik coördinator van t kamp. Had me laten strikken dit op te zetten. Want het was nieuw. Er was nog geen draaiboek. Nog geen ervaring met de locatie. Alles moest vanaf 0 opgebouwd worden. Een uitdaging die niet zo heel veel energie en extra uren zou vergen, zo werd mij verzekerd. In die periode werkte ik als kersverse docent (met slechts een didactische training van 2 dagen). Ik werkte me 3 slagen in de rondte om de colleges die ik verzorgde in de vingers te krijgen. Ik vond het belangrijk de studenten de kwaliteit te bieden waar ze recht op hadden. Ik keek hun werk nauwgezet na en voorzag hen van feedback waarmee ze slagen konden maken. Het kostte me zoveel tijd en energie. Het paste bij lange na niet in mijn uren en ik werkte me over de kop. Ik raakte, zoals zo ontzettend veel startende docenten, overspannen. Het kamp was de druppel.

Maar die druppel was ook t begin. Het begin van mijn sabbatical, die uiteindelijk leidde tot mijn huidige bedrijf. En daar ben ik dan weer heel blij mee :-)

12 years a slave

Afschuwelijk. Alleen een film van 2 uur is afschuwelijk. Wat een geschiedenis. Van 1 man. En de mensen die hij op zijn pad trof. Wat een geschiedenis hebben al die mensen wiens verhalen niet verfilmd werden. Slavernij is waardoor mijn cultuur ‘groot’ is geworden. Zielig. Zielig dat wij slaven nodig hebben gehad om ons groot te voelen. Zielig dat we dat niet op eigen kracht konden. Zielige voorvaderen heb ik. Droevig dat ze zoveel slachtoffers moesten maken. Compensatiegedrag? Waren ze zo onzeker? Zo klein? Zo bang? Hadden ze zo weinig om op te vertrouwen? Waren ze alle verbinding met hun gevoel kwijt? Hadden ze geen geweten? Hadden zo zoveel haast? Zoveel onrust? Zoveel angst? Zoveel pijn? Zoveel hebberigheid? Zoveel testosteron? Zoveel competitie? Zo weinig menselijkheid? Zo weinig respect? Zo weinig begrip? Waren ze zo arm? Zo arm dat ze anderen beroofden van hun vrijheid en t niet voelden. Waren ze zo in t nauw gedreven dat ze niet anders dachten te kunnen? Hadden ze geen hart?

Zitten je oordoppen steeds in de klit?

Die van mij ook. Zeker omdat hier thuis alle snoeren in 1 bak gaan. Snoeren van telefoons, tablet, laptop, chromecast, etc. De meeste snoeren kunnen wel tegen een stootje. Die van oordoppen zijn zo dun dat ik hen ons getrek en gepluk niet aandoe.

Vandaar de volgende oplossing met 2 houten wasknijpers.

Bind of lijm ze stevig aan elkaar. Knijp aan de ene kant de dopjes tussen de wasknijper. Rol de boel op en knijp aan de andere kant t stekkertje tussen de wasknijper.

Nu kan je je oordoppen laten slingeren waar je wilt, in de knoop gaan ze niet meer :-)

Hoe maak je lippenbalsem zonder meuk?

Als eindejaarskadootje voor mijn klanten maakte ik dit jaar zelf lippenbalsem.

Ik bestelde lippenbalsumhulzen, ontwierp een sticker, beplakte alle hulzen en heb fijn staan roeren.

Behalve blije reacties krijg ik ook vragen.

‘Hoe maak je dat?’

Simpel!

1 deel bijenwas, 1 deel olie en 3 delen cocosolie au bain marie smelten en klaaaar!!

Kan t nog simpeler?

Ja, ik kan er ook 1 (of meer) aan je toesturen. Ik verkoop de lippenbalsem voor 2,70 per stuk. Mail me je adres en maak het bedrag + 80 cent voor een postzegel over op NL32 ASNB 0709 1376 13 tnv M. van Kempen en ik stuur ze zsm aan je toe.

mijn plek

Van de week benaderde ze me. Maaike heet ze. Ze vroeg of ze puurmaaike.nl mocht overnemen.

Er was toch al lang niets op gebeurd.

Zei ze.

Ik zei nee.

Want alhoewel ik niet gehecht ben aan de naam puurmaaike, zou ik dit blog niet kwijt willen.

De naam, daar ben ik wel klaar mee. Dat puur, dat stamt uit de tijd dat ik ‘puur menselijk’ had. Het opvoedbureau waarmee ik alle ouders en kinderen in Nederland zou helpen. Toen wilde ik een persoonlijke versie en dat werd automatisch ‘puur maaike’. Dat opvoedbureau paste me niet. Ik kon het wel, maar het voelde niet goed. En dat is met puur maaike eigenlijk net zo.

Er was een tijd dat het me echt irriteerde. Hoe meer mensen zeiden dat ‘puur maaike’ zo bij me past, omdat ik zo puur ben, hoe meer ik er vanaf wilde. Recalcitrant misschien. Maar ik vind al dat geneuzel over puur en authentiek niet fijn. Schreef er volgens mij ook over. Even zien… Oh ja. Hier is het.

Als ik het nu teruglees, klinkt het een beetje bitchy maar ik meen het nog steeds.

Maar met dit blog is het anders. Het heeft me in de afgelopen jaren een eigen plek gegeven. Een plek om na te denken. Om mijn ideeën te delen. Om mijn verhaal kwijt te kunnen. Om mijn gal te spuien. Om mijn ontluikende creativiteit te delen. Dat voelde wel steeds goed. En dat doet het nog.

Puurmaaike.nl blijft.

Jarig volgens Facebook

‘Gefeliciteerd!’

‘Fijne verjaardag!’

‘Nog vele jaren!’

Facebook vindt mij jarig

En meer van zulks trof ik op mijn Facebook tijdlijn aan. Facebook vindt mij jarig. 39 FB-vrienden nemen de melding over mijn verjaardag voor waar aan en feliciteren mij. Onterecht. Want ik ben geen steenbok maar een leeuw. Lees verder Jarig volgens Facebook